هيچ قانون نوشته و نانوشته‌اي نمي‌گويد كه فناوري‌هاي همراه تنها به گوشي‌هاي تلفن همراه مربوط مي‌شوند. اگر اينگونه باشد، دامنه آنها بسيار محدود خواهد بود و اصلا جاي بحث و بررسي نخواهند داشت، چرا كه پس از مدتي، به پايان مي‌رسند و ديگر فناوري همراهي براي بررسي و معرفي باقي نمي‌ماند. اگر فناوري‌هاي همراه را به دستاوردهايي مثل قابليت ارسال اطلاعات با مادون قرمز، بلوتوث، Wi-Max يا Wi-Fi محدود بدانيم و به فناوري‌هايي كه امكان تحرك، جنبش و جابه‌جايي را فراهم مي‌كنند، توجه نكنيم از قافله ارتباطات سيار و همراه عقب مي‌مانيم.

امروزه، عصر تلفيق همه فناوري‌ها با هم است؛ بلوتوث در كامپيوترهاي لپ تاپ، تشخيص نوري و بصري حروف يا OCR در يك ساعت مچي، اينترنت پرسرعت با ADSL در دستيار ديجيتال شخصي و.... از همين رو است كه احساس مي‌كنيم تغيير رويكرد ستون «فناوري همراه» براي حفظ پويايي و كارايي آن با نگاه به فناوري‌هاي همراه خارج از محدوده تلفن همراه هم نياز است.

ضمن اينكه بايد توجه كنيم شاخه‌اي از مطالعه فناوري‌هاي همراه و ارتباطات سيار، با نام

Mobile Computer Standards يا استانداردهاي همراه كامپيوتر بررسي شده و مطالعه مي‌شوند و از همين رو هم بازنگري آنها اهميت مي‌يابد. اين هفته، موضوع رايانه‌هاي پوشيدني يا Wearable Computers را بررسي مي‌كنيم كه جرقه‌هاي ابتدايي آن در قرن پانزدهم ميلادي زده شد.

كامپيوترهاي پوشيدني، انواعي از رايانه‌ها هستند كه بر بدن انسان پوشيده مي‌شوند. غالب استفاده اين رايانه‌ها، براي نمونه‌سازي و الگوبرداري رفتاري از مغز انسان‌ها، سيستم‌هاي نظارت و ديده‌باني سلامت و مصارف چندرسانه‌اي است.

ثبات و استحكام، مهم‌ترين ويژگي و قابليت متمايزكننده كامپيوترهاي پوشيدني است. ارتباط و تعاملي مداوم و پايدار بين كامپيوتر و كاربر وجود دارد. نيازي نيست كه شما كامپيوتر را روشن يا خاموش كنيد يا مستقيما دستوري به آن بدهيد. اين كامپيوترها از ويژگي چندوظيفه‌اي يا Multitasking

برخوردارند و شما بدون اينكه در يك وظيفه خاص دستگاهتان اختلالي ايجاد شود، مي‌توانيد عملكردي ديگر را برايش تعريف كنيد.

البته اگر تعريف اصلي كامپيوترها به‌عنوان محاسبه‌گر رياضي را مورد توجه قرار دهيم، اين تصور در ذهن ما كه Wearable Computers لزوما دستگاه‌هاي حجيم و عظيم همراه با موشواره، صفحه كليد، مانيتور ١٧ اينچ و ساير متعلقات يك كامپيوتر شخصي روميزي هستند و به انسان وصل مي‌شوند، از بين خواهد رفت.

كامپيوترهاي پوشيدني براي كاربردهاي تعريف‌شده و اهدافي خاص طراحي مي‌شوند. براي مثال يك تراشه نانوسلولي كه براي عكسبرداري و گزارش وضعيت سلول‌هاي سرطاني يك بيمار مبتلا به سرطان، به زير پوست او فرستاده و تزريق شده هم كامپيوتر پوشيدني محسوب مي‌شود. همين‌طور يك مچ‌بند ديجيتالي كه وضعيت فشار خون و ضربان نبض شخص خاصي را در هر لحظه به يك سرويس‌دهنده و پردازشگر مركزي ارسال مي‌كند، نوعي ديگر از انواع كامپيوترهاي پوشيدني است.

البته كامپيوترهاي پوشيدني و همراه، مي‌توانند به تناسب بسيار ساده‌تر هم باشند. براي مثال يك ساعت مچي يا عينك آفتابي نيز مي‌تواند كامپيوتر پوشيدني باشد، در اين صورت مي‌شود نتيجه گرفت كه سابقه و تاريخچه كامپيوترهاي همراه به سال‌هاي ١٣٠٠ تا ١٥٠٠ ميلادي برمي‌گردد، جايي كه براي نخستين‌بار ساعت‌هاي مچي آنالوگ و عينك‌هاي آفتابي و طبي اختراع شدند.

اما تعاريف نوين كامپيوتر همراه، به ما اين اجازه را مي‌دهد كه دستاوردهاي نوين اين عرصه را بررسي كنيم. ازجمله توليد ژانويه سال ٢٠٠٥ شركت كامپيوتري. Fossil Inc كه نخستين دستيار ديجيتال شخصي خم‌شدني با قابليت پيچيدن به دوردست و استفاده به‌عنوان ميني‌كامپيوتر همراه را روانه بازار كرد.

البته نبايد فراموش كنيم كه شركت IBM به‌عنوان يكي از غول‌هاي سخت‌افزاري دنيا، در سال ٢٠٠١ ميلادي نوعي از ساعت مچي را روانه بازار كرد كه مي‌توانست به‌عنوان يك رايانه همراه انجام‌وظيفه كند و سيستم عامل نوپاي لينوكس را نيز اجرا كند